Cairngorms 2008

Waarom moeten we toch altijd zo nodig in het stormseizoen naar de Cairngorms? Ook in 2008 zijn we vrijwel letterlijk van de berg geblazen, onze plannen (en onze tent) geheel in duigen... Gelukkig hangt onze groep van flexibiliteit aan elkaar, zodat we elke tegenslag hebben kunnen ombouwen in wederom een fantastische winterhike. Ditmaal zonder Munro's te hebben beklommen, al denk ik dat er helemaal niemand een Munro heeft beklommen gedurende deze onstuimige dagen.

Nieuw in 2008: onze tocht als film op YouTube:

Fotoverslag:

Op de avond van 29 januari vertrekken we naar Edinburgh. We missen door lang eten en een nog langere rij voor de H-gates nog bijna het vliegtuig...

We slapen een nachtje in het Ramada hotel in Perth en worden om half tien 's avonds zelfs nog met open armen ontvangen door meneer Shankar, van het gelijknamige Indiase restaurant om de hoek van ons hotel. De volgende morgen rijden we met onze twee huurauto's via Blairgowrie, Glenshee en Braemar naar Linn of Dee.

Het is nog volledig groen in Glen Dee. Alleen de toppen in de verte zijn licht besneeuwd.

We maken een korte drink- en snackpauze bij de Derry Lodge en buigen af in noordelijke richting, door Glen Derry.

Pas op de open vlakte in Glen Derry lopen we door een beetje sneeuw. Het is hier nog niet echt nodig om de sneeuwschoenen tevoorschijn te halen.

Rond 3 uur 's middags bereiken we de Hutchinson Memorial Hut. Hier blijven we vannacht, om morgen verder te lopen door Glen Etchachan en van daar uit wat toppen te beklimmen. Little did we know...

Na een korte pauze zetten we de tent op naast de hut. Het begint licht te sneeuwen en iets minder licht te waaien... Al tijdens het opbouwen gaat de tent plat door de wind. Een half uur later is de wind te sterk om de grote tent af te breken. We zullen hem niet meer kunnen vasthouden in de harde wind. We pinnen hem goed vast en hopen er het beste van.

Omdat de tent onbruikbaar is moeten we in de kleine hut slapen. Er blijken precies 8 matjes in te passen, helaas niet allemaal op een droge en beschutte plek. De hut is zo lek als een mandje en de harde wind blaast sneeuw en regen door kieren in het dak en door de deur. Sommigen van ons worden kletsnat.

De volgende morgen is er van de tent niets dan een zielig hoopje doek en stokken over. Bijna alle stokken zijn gebroken of verbogen. Gelukkig zijn er geen onderdelen weggewaaid en zijn alleen enkele stoksleuven uitgescheurd. We hopen dat meneer Hilleberg dit onder garantie wil repareren. Dit mag toch niet gebeuren met een Hilleberg tent?!

Die ochtend besluiten vier van ons om toch omhoog te lopen naar Glen Etchachan. We hopen daar even naar huis te kunnen bellen en een glimp op te vangen van Loch Etchachan, tegen de hellingen van Ben MacDui. Het gaat die dag echter alleen maar harder waaien. Een poging om Beinn Mheadhoin (1182m) te beklimmen strandt op 1100 meter.

Edser (l) en Remco (r) in de beschutting van een rotsblok, in de buurt van Loch Etchachan (900m).

Die middag leren we van Ton hoe we elkaar als groep kunnen helpen als er mensen in een lawine terechtkomen. We hebben allemaal een lawinepieps, lawinesondes en een sneeuwschep bij ons. We oefenen de nieuw geleerde techniek met in de sneeuw begraven lawinepieps, die we als team binnen 4 minuten moeten opsporen en uitgraven. We combineren het nuttige met het warme...

Een andere oefening om warm te blijven is het uitgraven van een sneeuwhol in de 2 meter diepe sneeuw. We hebben zover gegraven dat er een persoon volledig uit wind in kon liggen. We hebben er echter niet in geslapen.

We slapen een tweede nacht in de krappe, vochtige en tochtige hut. Onze Mythbusters testen vanavond de mythe dat je door een rotsblok met de brander te verhitten je meer warmte in de hut krijgt dan door rechtstreeks de lucht met de brander te verwarmen. Het werkt goed. De vloer wordt deels droog en de binnentemperatuur loopt op tot 14 graden. Buiten vriest het en waait een orkaan.

De volgende dag besluiten we toch de trouwe Hutchinson Hut te verlaten en terug te lopen naar de auto's. Het waait die dag onverminderd hard en er is de twee afgelopen dagen ruim een meter sneeuw gevallen. De terugtocht wordt een stuk zwaarder dan we dachtten. Vooral de vrijwel onzichtbare rivier-oversteken in windkracht 11 blijken erg gevaarlijk.

Maar goed, op GPS en goed vertrouwen lopen we stug door. Het gaat bijna twee keer zo langzaam als op de heenweg.

Rond 3 uur s' middags bereiken we de Bob Scott Memorial Hut. We waren van plan hier een grote pauze te houden, maar vinden de nieuw gebouwde hut (2005) zo mooi dat we besluiten hier te overnachten. We steken de houtkachel aan en krijgen de hut opgewarmd tot 21 graden! We kunnen alles lekker drogen en maken een zeer uitgebreide maaltijd in het keukentje van de hut. Ook de paar kleine flesjes whisky komen hier aardig tot hun recht.

De hut heeft een groot plateau waarop en -onder je kunt slapen. We passen er met z'n achten met gemak in. In het ergste geval kunnen hier denk ik wel 15 man comfortabel slapen.

Op zaterdagmorgen verlaten we de hut voor de laatste 5 kilometer naar Linn of Dee. Het is een mooie dag, waarbij zelfs de zon nog zo'n 10 minuten door de wolken heen komt. 's Middags gaat het echter weer licht sneeuwen.

De eerst nog groene Glen Luibeg is nu bedekt met veel verse sneeuw, die op diverse plekken is opgewaaid tot dikke sneeuwduinen.

Eenmaal bij Linn of Dee blijken onze auto's dik ingesneeuwd. We zijn zo'n 40 minuten bezig met uitgraven en uit de parkeerplaats duwen.

Omdat het risico bestaat dat de A93 in beide richtingen vanuit Braemar kan worden afgesloten, besluiten we de Cairngorms helemaal te verlaten. We rijden 2,5 uur via Glenshee naar het zuidwesten en logeren in het prachtige Crieff Hydro hotel, net buiten het kleine plaatsje Crieff.

Op zondagmorgen bezoeken we de Glenturret distilleerderij, die enkele jaren geleden is hernoemd naar 'The Famous Grouse Experience'. We maken een tour door de distilleerderij, doen mee aan een mini-proeverij en eten worteltjestaart in het restaurant van het bezoekerscentrum. We mogen overigens in het winkeltje op zondag voor 12:30 geen flesje whisky kopen.

Vervolgens rijden we dieper Glen Turret in, tot we bij het mooie stuwmeer van Loch Turret komen. We maken een korte wandeling over de dam en genieten van de ruige Highlands rondom het meer.

Daarna rijden we naar Stirling en beklimmen we het Wallace Monument, een 67 meter hoge toren op een berg, recht boven de plek waar William Wallace (alias 'Braveheart') in 1297 de Engelsen versloeg in de slag bij Stirling Bridge.

Tussen Stirling en Edinburgh ligt het in 2001 geopende Falkirk Wheel, een revolutionair ontworpen sluis in het Caledonisch Kanaal, dat schepen in één keer een meter of 12 omhoog of omlaag kan brengen.

Diezelfde avond vliegen we van Edinburgh terug naar Schiphol en ligt iedereen (denk ik) nog voor middernacht in z'n eigen bedje.