Fotoalbum

Na een korte rit per Fokker 100 van Stansted naar Stansted, onder begeleiding van niet één maar vier van deze brandweerwagens, liep onze reis in Londen vast. We konden de volgende ochtend pas naar Glasgow doorvliegen, waardoor we nu al een halve dag achter lagen op ons schema

Maar goed, de volgende middag zijn we op pad. De tocht begint in de stromende regen waardoor we allemaal al voor het eerste kamp helemaal doorweekt zijn. Mijn 5 jaar oude gore tex jas blijkt deze middag ook niet meer waterdicht, wat me het ergste doet vrezen voor het verloop van deze tocht.

Na constante regen de hele avond en nacht wordt het 's ochtends toch nog mooi weer, met een heel scherp zichtbare sneeuwgrens op zo'n 600 meter.

Charmant gezicht die ontbijtgranen. Wel erg lekker en een goede start van een wandeldag.

Daar is het Beann A'Ghlo massief

Het pad langs Allt Coire Lagain

Sneeuw aan de schaduwzijde van de bergen...

Geen sneeuw aan de zonzijde

Een fluitje snijden van een schapenbot. Hij doet het ook nog!

De hele groep, vlak voor de korte beklimming van de Creag Leacagagh (726m)

Eenmaal bovenaan zijn we boven de sneeuwgrens en kunnen de sneeuwschoenen aan

Met een prachtig gezicht op het Beann A'Ghlo assief aan de andere kant van het Glen Loch. In het midden de langgerekte top van de Carn nan Gabhar (1120m).

Op sneeuwschoenen kun je alles doen wat je zonder ook kunt

Net na de vlakke top van de Creag Leacagagh (726m)

We lopen parallel aan Glen Loch, met Loch Loch in diepte en de hellingen van Beann A'Ghlo links daarvan

De keten van Creag Leacagagh loopt langzaam af naar het eind van Glen Loch. Glen Tilt in de verte.

We bouwen hier kamp 2 en halen water uit het An Lochain riviertje

De keuken en eetplek van kamp 2. Een heel heldere maar bitterkoude avond. Gelukkig vrijwel windstil

Dit zijn de momenten waarop je echt koude voeten krijgt. Wel een van de mooiste sterrenhemels die ik ooit heb gezien. Hier is in het geheel geen lichtvervuiling, waardoor de melkweg bijna het dal verlicht. Bij 10 graden onder nul kijken we er wel een kwartier naar

's Ochtends zit er een laagje ijs aan de binnenkant van de tent. Als het warm wordt (bijvoorbeeld als je je slaapzak openritst of een gaslamp aansteekt) gaat het hierdoor in de tent 'regenen'.

Dit gebeurt er als je je veldfles buiten laat liggen -- water zonder fles (geknapt).

Een berijpte Glen Loch in het ochtendlicht

Een extra donsjack of donssloffen zijn niet modieus, maar we zijn hier niet in Milaan en ze zijn wel comfortabel en lekker warm tijdens pauzes of 's avonds in de tent

Het water kookt. Zicht op de eerste helling van Beann A'Ghlo in de ochtendzon

Eenmaal aan het klimmen krijg je het snel warm. Er zijn veel korte omkleedpauzes -- laagje uit, laagje aan

Halverwege de beklimming slaat het weer volledig om. De zon maakt plaats voor lage grijze sneeuwwolken en al gauw is het zicht beperkt tot vrijwel nul meter en steekt een sneeuwstorm op. We gaan met GPS en kompas toch door naar de top. Eerst naar Meall Gharran (759m), dan programmeren we een koers naar Meall a' Mhuirich (898m) en via een aantal onbenoemde subtopjes naar het plateau van Carn nan Gabhar (1120m)

Een boulderveld vlak onder de top

En we staan op de top. Onze eerste officiele munro, 1120 meter hoog, maar nul komma nul uitzicht, 15 graden onder nul en een snoeiharde wind. We blijven hier precies een minuut.

We laten Airgoid Bheinn (1061m) en Braigh Coire Chruinn-bhalgain (1070m) voor wat ze zijn (we zien ze niet eens) en dalen af via Glas Leathad en de Allt Bealach an Fhiodha (foto), terug naar het dal van Allt Coire Lagain.

Kamp 3 is uiteindelijk maar een paar honderd meter van kamp 1. We moeten eenmaal beneden ruim een uur langer lopen dan gedacht, omdat er gewoon geen geschikte kampeerplaatsen te vinden zijn rondom het riviertje. De 50 centimeter hoge heide of moerassen maken elk vlak plaatsje ongeschikt voor de twee tentjes. Uiteindelijk, in het schemerduister, vinden we op een richel boven de beek een open plek tussen de heide.

Het blijft bewolkt, maar min of meer droog. Temperatuur hier rond het vriespunt.

De volgende ochtend is de bewolking iets opgetrokken en kijken we uit op Beinn Bheag (737m)

We eten de Bever ontbijtgranen en drinken een bakje koffie

Hé, één van ons staat boven op Beinn Bheag! Da's bijna 200 meter klimmen, en dat voor het ontbijt. Wie zou dat nou zijn...?

Later die ochtend dalen we verder af richting de bewoonde wereld en trekt het wolkendek open

Op een gegeven moment voelt het gewoon lente-achtig

Bij dit bouwval begint het pad naar de top van Carn Liath (975m), hier op de achtergrond. Hier hadden we gisteren eigenlijk willen uitkomen. De sneeuw verdwijnt op deze dag als... eh... sneeuw voor de zon

Weer op het asfalt. Nog enkele kilometers tot het Atholl Arms Hotel, waar we onze handbagage hadden achtergelaten en waar een warme publunch en veel bier op ons wachten

Vervolgens gelijk met de trein door naar Glasgow...

We bezoeken de Horseshoe Bar en gaan daarna naar een Chinees restaurant voor een bijzonder lekkere crispy aromatic duck en wat Chinese biertjes. Gepast eten voor het traditionele afscheidsdiner. Wel eerst uitgebreid gedoucht in het hotel

De volgende ochtend staat op Glasgow Airport de Fokker 100 D-AGPE weer voor ons klaar, dit keer echter zonder brandweer escorte, en na een snelle overstap in Stansted zijn we een paar uur later weer in Dusseldorf

Back to top