Coylumbridge - Glen Einich - Carn Eilig - Carn Odhar - Coylumbridge
Introductie
Na het energieprobleem op de Glen Geusachan route vorig jaar, namen we wederom het oorspronkelijke plan uit 2003 ter hand en besloten dit maal de route om te draaien. Een makkelijke wandeling naar Loch Einich, waarna een steile beklimming.van de pas naar het Glen Geusachan zal volgen en de terugroute via Devils Point en de Lairig Ghru weer naar Coylumbridge. Vanwege de alte aankomst in Prestwick en het feit dat Lars zelf al voor zaken met de auto in Edinburgh moest zijn besloten we de trein niet te gebruiken en een auto te huren. Ook besloten we de diensten van het prachtige Hilton hotel in Coylumbridge te gebruiken, waar we vorig jaar al langs waren gelopen.
Tochtplanning
Do 3/3/2005:
Middagvlucht Niederrhein - Prestwick met Ryanair, aankomst 17.45
Met huurauto (Lars met eigen auto) naar Hilton hotel Coylumbridge, bij Aviemore
Vr 4/3: Wandeldag 1: Coylumbridge - Loch Einich
Za 5/3: Wandeldag 2: Loch Einich - omkeerpunt - Loch Einich - Glen Einich
Zo 6/3: Wandeldag 3: Glen Einich - kamp 3 (beklimming 2 kleine subtoppen)
Ma 7/3: Kamp 3 - Coylumbridge. Overnachting in Hilton hotel
Di 8/3: Ochtend in Aviemore, daarna terugrit naar Prestwick
Middagvlucht Prestwick - Niederrhein met Ryanair. Rond etenstijd thuis
Routedetails
De uiteindelijke gelopen tocht zoals hierboven afgebeeld week helaas zwaar af van de eerdergenoemde planning. Het was dus de bedoeling om na kamp 1 de steile helling (maar met pad!) achter Loch Einich te beklimmen, over de pas en via de achterliggende Glen af te dalen naar de voet van Devils Point. Prima idee, ware het niet dat het slechte weer roet in het eten gooide.
Op dag 2 begonnen we goedgemutst aan de beklimming. Het weer was niet al te best, met een snoeiharde en koude wind en sneeuwbuien die de naam Blizzard zeker verdienen. We weten inmiddels wel wat een white out is en waarom dat zo heet!
De helling werd steeds steiler, met verschillende snowbridges over beken en eindigt in een soort puinhelling met daarboven een steile rotswand. Ergens loopt er daar een pad dat precies op het laagste punt van de graat ophoudt, maar dan ben je er al overheen. Tussen de sneeuwvlage door was dat pad in eerste instantie nog wel af en toe te zien, maar op het moment supreme was het volledig verdwenen. Met acht man met volle bepakking op een helling van 45 graden, in een sneeuwstorm, met nog zo'n 250 meter te gaan in de mist, besloten we eensgezind om maar om te keren. Een van ons had al stijgijzers onder en was 20 meter hoger op het nog steilere deel van de helling z'n evenwicht aan het houden. Dit leek van onderaf kennelijk zo gevaarlijk dat de andere zeven dit niet eens hebben geprobeerd.
Helaas is Glen Einich een hoefijzerdal, in de zin dat er geen alternatieve routes het dal uit zijn. Omkeren is dus de enige optie. Langs de track door het dal maakten we ons tweede kamp. Op dag 3 besloten we al snel om een stukje omhoog te lopen, de verse sneeuw in. Het zonnetje ging schijnen en we besloten al snel een soort 'basecamp' te maken in de kom tussen twee niet al te hoge toppen. Vanuit het kamp konden we dan mooi beide toppen zonder bepakking beklimmen. Mede door het erg mooie weer werd dit een heerlijke dag, met prachtige vergezichten vanaf deze toppen.
Fotoalbum
Vijf van de acht mannen van '2005', klaar voor vertrek naar Schotland
Rothiemurchus Forest, een ons inmiddels zeer bekende omgeving
De splitsing tussen '2004' en '2005'. We gaan rechtsaf
De overgang van Rothiemurchus Forest naar Glen Einich
Korte pauze bij een hek en wildrooster, we zien veel herten
De lange landrovertrack door Glen Einich, in zuidelijke richting gezien
Voor het eerst van ons leven (voor de meesten van ons) op sneeuwschoenen
Een brug over de Einich River
Kamp 1, in de storm aan de oever van Loch Einich
Onze fysiotherapeut, stormvast type
Mooi gezicht op kamp 1 in de late middag. Het pad naar boven op de achtergrond
Koken en eten in de storm
Na wat whisky in de partytent (nieuw concept in 2005!) maken we wat nightshots
van de verlichte tent
Er passen minimaal 8 man in een North Face Himalayan47 partytent
Kamp 1 in de ochtend van 'de' beklimming. Mist en sneeuwvlagen
Martijn in modieuze blizzard-outfit, klaar voor de dag
En daar gaan we. Emile in de vallei voor de beklimming
Met kaart, kompas en GPS proberen we on track te blijven, wat hier nog goed lukt
Allengs wordt de helling steiler en steiler. Maar op sneeuwschoenen gaat dit nog
best makkelijk
In een opening in de mist ineens mooi zicht op Loch Einich en het dal - Remco
We kruisen (en breken) veel snowbridges over beekjes. Goed uitkijken
Na het tragische omkeerpunt staan we in kamp 2 weer op de landrovertrack in de
Glen
Na een stormachtige nacht klaart het 's ochtends echter goed op
Het wordt zelfs stralend mooi weer, goed voor een groepsfoto van het hele 2005
team
Mooie vergezichten richting Glen Einich, juist nadat we het dal hebben verlaten
Emile op de top van Carn Eilrig (742m)
En vervolgens ook nog de vlakke top van Carn Odhar (734m)
Zicht in NW richting op de top van Carn Eilrig en Rothiemurchus Forest, vanaf de
top van Carn Odhar. Ons kleine kampje met drie tentjes ligt precies tussen deze
toppen, iets links van het midden van de foto.
Emile maakt Carn Eilrig nog tien centimeter hoger (nu dus 742,1m)
De keuken van kamp 3. Lijkt altijd een enorme puinhoop, maar alles gaat netjes
mee terug in de rugzak
Net na het sneeuwschoenen-uit-punt in het bos. Nog 4 kilometer te gaan tot het
hotel
En we zijn er weer! 's Avonds speelde er een Schotse folkband in de lobby en
hadden we een perfect afscheid van deze gedenkwaardige tocht.
En in een krappe plastic stoel waren we in anderhalf uur weer thuis